सुनिल बुढामगर यति बेला रोजगारीको सिलशिलामा संयुक्त अरब इमिरेट्स ( युएई )मा हुनुहुन्छ । पूर्वी रुकुम रुकुमकोट सिस्ने गाउँपालिका –६, खोपिचार घर भएका सुनिलले केही वर्ष गाउँमै शिक्षण गर्नु भयो । जिम्मेवारी बढ्दै गए पछि उहाँ मलेसिया जानु भयो । त्यहाँ दुइ वर्ष बसेर फर्किए पछि पुन: शिक्षण पेशामा लाग्नु भएका सुनिलले रोजगारीका लागि फेरी यूएइ रोज्नु भयो । बिद्यार्थी समय देखीनै कविता गित लेख्न मन पराउनु हुने सुनिल आफुले देखे भोगेका कुरा कवितामा उतार्नु हुन्छ ।

'सपनाको पुरानो झोला' गद्य कवितामा सुनिलले विदेशको सपना देख्ने नेपाली परिवेशका युवा–युवतिहरूको बाध्यात्मक अबस्थालाइ चित्रण गर्नु भएको छ । उहाँले कवितामा श्रम बेच्न जाने श्रमिक साथीहरूको सपनालाइ यसरी उन्नु भएको छ। ‘सपनाको पुरानो झोला बोकेर, सयौँ फकिरहरूले, आज बिहानै छोडे राजधानी ।सम्पत्तिको नाममा भएको, बा को तीन कित्ता जमिन, साहुको नाममा बन्धकी राखेर, छिट्टै ऋण चुक्ता गर्ने बाचा गरेर,आमाको उद्रेको चोली फेर्ने सपना देखेर ।सपनाको पनि सपना पूरा गर्ने, ठूलो सपना देखेर, सयौँ फकिरहरूले, आज बिहानै छोडे राजधानी, देखेको सपना सुटकेस भरी भरेर, फर्किने सपना देखेर ।' उहाँले विदेशमा जाने श्रमिक साथीहरूको जीवन जोखिममा रहेको कुरालाइ इगिंत गर्दै उहाँले लेख्नु भएको छ, ‘थाहा छैन फर्किन्छन् फर्किँदैनन्,सपनाका सुटकेसहरू,मिठा मिठा चक्लेट बोकेर,पराइको उसर भूमिमा, विलीन पो हुने हुन् कि?, रेगिस्तानको बालुवामा बेपत्ता पो हुने हुन् कि?, गरीबी, अभाव,र बाध्यताको चपेटामा परेका फकिरहरू, मौनताको झिनो दीप बालेर, सपनाको पुरानो झोला बोकेर, छोडे राजधानी, गरीबीले लगाएको काला काला, अभावका धब्बाहरू मेट्ने सपना देखेर, गाउँको खेतबारी बाँझो हुँदाहुँदै, बा आमालाई सन्तानको खाँचो हुँदाहुँदै, सपनाको पुरानो झोला बोकेर, सयौँ फकिरहरूले आज बिहानै छोडे राजधानी !’ उहाँले विदेशिन बाध्य बनेको कुरालाइ कवितामा जोड्दै लेख्नु भएको छ, ‘अभावले निकै निर्धो बनायो के गरूँ त आमा, जिम्मेवारीले काँध, समायो के गरूँ त आमा, हरपल हजुरकै आसपास हुन्छु सोचेको थिएँ, परदेशी नै पर्ने बाध्यता आयो के गरूँ त आमा।, यस्तै यस्तै भावमा लटपटिएका भावुक शब्दहरू, आमा र जननीलाई उपहार छोड्दै, केही वर्षपछि फर्किने दृढ सङ्कल्प बोकेर, आज बिहानै सयौँ फकिरहरूले छोडे राजधानी ।’